Ria schrijft

    Drie roze vlaggen   ‘De politie mag die vlag niet zien,’ zegt een mede extinction rebellion (XR) lid dus prop ik mijn vlag verder in mijn rugzak, maar iets van de felroze stof blijft zichtbaar. XR is een wereldwijde beweging die met geweldloze acties de klimaatcrisis aan de kaak stelt. Met vijf andere XR leden zit ik in de trein naar Den Haag. Voor de eerste dag van de klimaatrebellie. XR wil van maandag 11-10 tot en met 18 oktober Den Haag plat leggen en daarmee aandacht vragen voor het klimaat. Het biodiversiteitverlies moet stoppen en de uitstoot van broeikasgassen naar netto nul in 2025. Op een rechtvaardige manier.   Nu ik deze column schrijf denk ik: waarom ging ik mee? Ik kan toch ook thuis vanachter de schrijftafel actievoeren? Ik heb me met de stroom mee laten voeren, ondanks dat ik het spannend vind. Maar zoals met andere demonstraties waar ik ooit aan deelnam denk ik: hoe meer mensen er meedoen, hoe meer indruk we maken en dat is de bedoeling. ...

  Covid actie van Giro 555 Laat ik nou denken dat de opbrengst van de covid actie van Giro 555 gaat naar vaccins voor ontwikkelingslanden! Zo werd de actie gepresenteerd. In het Brabants Dagblad van 2 oktober lees ik echter een klein bericht waarin staat dat er 9,3 miljoen is binnengekomen met de actie en dat de donaties gaan naar kleding voor zorgverleners in India, zuurstofflessen in Nepal en injectienaalden voor Jemen. Wat heb je aan injectienaalden als je geen vaccin hebt? Uiteraard zijn deze spullen hard nodig, maar toch ben ik wel verbaasd. Wie zorgt er dan voor de vaccins? Ik bel hierover het Rode Kruis Nederland, zij verstrekken geen vaccins aan ontwikkelingslanden. Weer ben ik verbaasd. Voordat ik zelf werd gevaccineerd riep ik mensen via facebook op geld te doneren aan het Rode Kruis zodat zij in ontwikkelingslanden konden vaccineren. Uit welke nieuwsbron ik dat had gehaald weet ik niet meer. Op de site van artsen zonder grenzen lees ik dat zij vinden dat regeringen...

  Lezend reizen    Als kind las ik niet, dat deden wij thuis niet. Wij waren van het bewegen, wandelen, fietsen, zwemmen, schaatsen, gymmen. Binnen speelde ik met mijn zusjes met poppen en ons pa zat vaak met ons te kaarten. Tekenen vond ik ook leuk. Lezen, nee nauwelijks. Ik herinner me dat we de okki meekregen van school, dat vond ik wel leuk. Een meisje in mijn klas op de lagere school vertelde een keer dat ze een boek van school mee naar huis nam. Ik snapte er niets van. Een boek van school meenemen naar huis, dat mag toch niet. Het moet vast de schoolbieb zijn geweest. We gingen een keer met de klas naar de bibliotheek. Als ik met goed herinner was die toen aan de Zuid-Willems vaart ergens boven in mijn woonplaats ‘s-Hertogenbosch. Ik stond er wat te dwalen tussen de rekken met boeken, eigenlijk maar te wachten tot we weer naar school zouden gaan. Aan het eind van de middag mocht iedereen een boek meenemen. ‘Ria, je mag een boek meenemen,’ zei de juf. Maar ik...

      Een mooie, lange weg   Inleiding Tijdens mijn werk als verzorgende schreef ik columns over praktijksituaties met mensen met dementie. Nu ik met pensioen ben en door corona geen vrijwilligerswerk kan doen, is daar nauwelijks aanleiding toe. Met dit essay sluit ik mijn schrijfwerk over dementie af door mijn ervaring en visie te delen. Mijn kennismaking en ervaring met de ziekte dementie ‘Daar wil ik niet werken,’ dacht ik, toen in het begin van de zeventiger jaren verpleeghuis De Herven kwam in mijn woonplaats ’s-Hertogenbosch, voor mensen met dementie. Een gebouw met twaalf verdiepingen. De benedenverdiepingen waren huiselijk ingericht. Naarmate je hoger in het gebouw kwam was dat steeds minder en op de bovenste verdieping lagen mensen in bed te vegeteren. De inrichting was kaal om te voorkomen dat bewoners iets zouden vernielen of in de plantenbakken zouden plassen. De bewoners verhuisden naarmate de ziekte vorderde een verdieping hoger en kwamen niet...

    Virusverhaaltjes   Ploempen ‘Ik heb het springtouw meegenomen, dan kun je het springen ook oefenen.’ Mijn kleinzoon Luca kijkt niet op of om naast mij op de fiets. Door de coronacrisis kwam er een eind aan de oppasdagen voor mij als oma.  Hoewel ik geen oma in het kwadraat ben, vond ik het wel jammer en het is  lastig voor mijn kinderen. Hoe moesten zij nu hun werk doen? Later dacht ik,  ik kan Luca meenemen naar buiten. Hij is zeven, ik kan hem zeggen dat we  afstand moeten houden, hij begrijpt dat wel. Ik belde mijn dochter en nog  dezelfde middag sta ik op het dijkje bij de flat en komt hij aangefietst. Hij vindt het jammer dat hij niet naar school kan en mist zijn vriendjes  maar deze middag daar heeft hij veel zin in.  De fietsen onderweg gestald, lopen we langs een kanaal, Luca ernaast en  ik op het pad langs de sloot. ‘Dan hebben we zeker afstand,’ zegt hij en stapt dapper door.  ‘Zijn we er nog niet?’ vraagt...

                                                                                                            ’s-Hertogenbosch 16-3-2021   Dag vrienden   Dankzij een artikel in V van dinsdag 9 maart, ben ik nu geen zwevende kiezer meer! Het wordt De partij voor de Dieren. En welk artikel? Jawel, het artikel over de garderobe van de lijsttrekkers. Ik zweefde tussen GL en PVDD. Maar de laatste tijd viel het mij op dat de lijsttrekker van GL Jesse Klaver v...

                                          Aanvaring in de trans Siberië expres Wat een luxe, op deze rit zitten we met drie personen in een coupé. Ik deel de ruimte met Jean en Ingrid, prima gezelschap volgens mij. Dat heeft onze reisleidster Ingeborg goed geregeld, op onze groepsreis, de trans Siberië expres. Terwijl de rest van de groep zich door het gangpad perst, leggen we meteen onze koffers weg, anders kunnen we geen poot verzetten. Als dat klaar is opper ik om te kijken hoe de bedden omlaag moeten, want voor je het weet is het avond en ik ben een vooruitwerker. Ik kantel het tafeltje omhoog, zodat het bed er niet tegenaan komt. Ik wil natuurlijk niets vernielen, Ingrid helpt me. Plotseling hoor ik onze ‘juf’, achter me, de provodnik, op deze rit. Zij is verantwoordelijk ...