Ria schrijft

  Lezend reizen    Als kind las ik niet, dat deden wij thuis niet. Wij waren van het bewegen, wandelen, fietsen, zwemmen, schaatsen, gymmen. Binnen speelde ik met mijn zusjes met poppen en ons pa zat vaak met ons te kaarten. Tekenen vond ik ook leuk. Lezen, nee nauwelijks. Ik herinner me dat we de okki meekregen van school, dat vond ik wel leuk. Een meisje in mijn klas op de lagere school vertelde een keer dat ze een boek van school mee naar huis nam. Ik snapte er niets van. Een boek van school meenemen naar huis, dat mag toch niet. Het moet vast de schoolbieb zijn geweest. We gingen een keer met de klas naar de bibliotheek. Als ik met goed herinner was die toen aan de Zuid-Willems vaart ergens boven in mijn woonplaats ‘s-Hertogenbosch. Ik stond er wat te dwalen tussen de rekken met boeken, eigenlijk maar te wachten tot we weer naar school zouden gaan. Aan het eind van de middag mocht iedereen een boek meenemen. ‘Ria, je mag een boek meenemen,’ zei de juf. Maar ik...

      Een mooie, lange weg   Inleiding Tijdens mijn werk als verzorgende schreef ik columns over praktijksituaties met mensen met dementie. Nu ik met pensioen ben en door corona geen vrijwilligerswerk kan doen, is daar nauwelijks aanleiding toe. Met dit essay sluit ik mijn schrijfwerk over dementie af door mijn ervaring en visie te delen. Mijn kennismaking en ervaring met de ziekte dementie ‘Daar wil ik niet werken,’ dacht ik, toen in het begin van de zeventiger jaren verpleeghuis De Herven kwam in mijn woonplaats ’s-Hertogenbosch, voor mensen met dementie. Een gebouw met twaalf verdiepingen. De benedenverdiepingen waren huiselijk ingericht. Naarmate je hoger in het gebouw kwam was dat steeds minder en op de bovenste verdieping lagen mensen in bed te vegeteren. De inrichting was kaal om te voorkomen dat bewoners iets zouden vernielen of in de plantenbakken zouden plassen. De bewoners verhuisden naarmate de ziekte vorderde een verdieping hoger en kwamen niet...

    Virusverhaaltjes   Ploempen ‘Ik heb het springtouw meegenomen, dan kun je het springen ook oefenen.’ Mijn kleinzoon Luca kijkt niet op of om naast mij op de fiets. Door de coronacrisis kwam er een eind aan de oppasdagen voor mij als oma.  Hoewel ik geen oma in het kwadraat ben, vond ik het wel jammer en het is  lastig voor mijn kinderen. Hoe moesten zij nu hun werk doen? Later dacht ik,  ik kan Luca meenemen naar buiten. Hij is zeven, ik kan hem zeggen dat we  afstand moeten houden, hij begrijpt dat wel. Ik belde mijn dochter en nog  dezelfde middag sta ik op het dijkje bij de flat en komt hij aangefietst. Hij vindt het jammer dat hij niet naar school kan en mist zijn vriendjes  maar deze middag daar heeft hij veel zin in.  De fietsen onderweg gestald, lopen we langs een kanaal, Luca ernaast en  ik op het pad langs de sloot. ‘Dan hebben we zeker afstand,’ zegt hij en stapt dapper door.  ‘Zijn we er nog niet?’ vraagt...

                                                                                                            ’s-Hertogenbosch 16-3-2021   Dag vrienden   Dankzij een artikel in V van dinsdag 9 maart, ben ik nu geen zwevende kiezer meer! Het wordt De partij voor de Dieren. En welk artikel? Jawel, het artikel over de garderobe van de lijsttrekkers. Ik zweefde tussen GL en PVDD. Maar de laatste tijd viel het mij op dat de lijsttrekker van GL Jesse Klaver v...

                                          Aanvaring in de trans Siberië expres Wat een luxe, op deze rit zitten we met drie personen in een coupé. Ik deel de ruimte met Jean en Ingrid, prima gezelschap volgens mij. Dat heeft onze reisleidster Ingeborg goed geregeld, op onze groepsreis, de trans Siberië expres. Terwijl de rest van de groep zich door het gangpad perst, leggen we meteen onze koffers weg, anders kunnen we geen poot verzetten. Als dat klaar is opper ik om te kijken hoe de bedden omlaag moeten, want voor je het weet is het avond en ik ben een vooruitwerker. Ik kantel het tafeltje omhoog, zodat het bed er niet tegenaan komt. Ik wil natuurlijk niets vernielen, Ingrid helpt me. Plotseling hoor ik onze ‘juf’, achter me, de provodnik, op deze rit. Zij is verantwoordelijk ...

  Dementie en corona Ook mensen met dementie worden getroffen door het coronavirus. Dat vraagt om een speciale zorg. Wieke Doevendans, die ik leerde kennen als zzp ‘er in de thuiszorg, werkt sinds een paar weken als vrijwilliger in het voormalig Liduina-ziekenhuis in Boxtel. Hier is een afdeling ingericht voor deze doelgroep komend uit de regio. De afdeling telt vijftien bedden. Wieke is sinds kort met pensioen. Nu met de problemen met het coronavirus is ze op zoek gegaan naar een plek waar ze vrijwilligerswerk kan doen om de professionals te ondersteunen met hun werk. Ze vond het via Contour de Twern, een welzijnsorganisatie in Boxtel. Contour de Twern heeft nauwe contacten met vrijwilligersorganisaties in Boxtel. Voor meer info zie onderaan deze tekst. Op deze afdeling logeren mensen met dementie, die positief zijn getest op het coronavirus. Zij kunnen vanuit thuis komen of vanuit het ziekenhuis als naar huis gaan nog geen optie is. Na herstel gaan ze terug naar hun h...

Voorbij, voorbij Ik las het boek ‘Voorbij, voorbij’ van Clairy Polak. Hierin beschrijft zij het ziekteproces van haar man die aan Alzheimer leed. Een heel toegankelijk en leerzaam boek. Omdat het over haar man gaat en Clairy een goede journalist is, is het boek heel oorspronkelijk, van binnenuit geschreven. Zowel het ziekteproces van haar man als het proces van Clairy als mantelzorger, worden belicht. In november vorig jaar hield ze een lezing over haar boek, in theater Perron 3 in Rosmalen. Eigenlijk was het geen lezing, ze ging samen met een redacteur van de uitgever met het publiek in gesprek. Wat een bijzondere manier om over de ziekte dementie van gedachten te wisselen. Het leverde mooie interactie op. Haar verhaal over de periode dat ze samen thuis wonen, zonder hulp, maakt op mij veel indruk. Dat moet heel zwaar geweest zijn, dat merkte ik ook aan de reacties van anderen. Hoe heeft ze dat volgehouden? Ze was ervan overtuigd dat zij het beste voor haar man kon zorge...