Ria schrijft

              ’s-Hertogenbosch 25-3-2023     Eindhoven Airport.   Op het moment dat ik dit schrijf is er op Eindhoven Airport een actie van Extinction Rebellion. (XR). Door omstandigheden ben ik er helaas niet bij. Als we onze aarde willen redden moeten we echt minder vliegen. Vlieg alleen als het echt noodzakelijk is. Echter, wij zijn verwende nesten hier in het westen. We moeten er af en toe hoognodig een weekend of weekje tussenuit. Naar zonnige, warme oorden en stoppen onze koppen in het zand. We nemen maar van de aarde, we kopen maar, we reizen maar. We zijn niet meer dankbaar voor wat de aarde ons geeft. En dat is een verarming, niet in de laatste plaats voor onszelf. En het economisch belang wint het nog steeds van het belang van onze aarde. Ik las dat minister Harbers van infrastructuur en waterstaat vindt dat Schiphol vanaf 2027 onbeperkt door moet kunnen groeien! Wordt heel Nederland dan e...

  Afgelopen zaterdag 14-5-2022 werd er op de vliegvelden gedemonstreerd tegen de luchtvaart. Door omstandigheden kon ik er helaas niet bij zijn. Hierbij sluit ik me aan bij dat protest.                                                                                                                                        ...

  De Graafse akker en de zorg voor onze aarde.     Als je goed voor onze aarde zorgt, zorgt de aarde goed voor ons. Het bewijs daarvoor is De Graafse akker. Een groene oase van 11.000 m2 in een versteende wijk, in Den Bosch oost. De plek is meer dan dat, het heeft een belangrijke sociale functie voor de buurt en ligt tussen de Van Broeckhovenlaan en de Graafseweg. Vrijwilligers vinden voldoening in het werken op deze mooie, bijzondere plek. Het is ook een leerzame plek voor kinderen. Het initiatief tot de Graafse akker ging in 2013 van start. Vertrouwde plek Voor mij is het een vertrouwde plek. Als kind, geboren in 1952 woonde ik er tegenover. Vanaf onze straat was er een weiland tot aan Coudewater. Er stonden wel huizen langs de Graafseweg en in Hintham, maar verder was het een en al groen in ‘de wei.’ Wij speelde er verstoppertje, tikkertje, Ivan hoe, na een kindertelevisie serie. We plukten er bloemen. Er stond een houten gebouwtje in onze straat, dat was...

  Boosterprik   Het gaat er echt van komen, we krijgen allemaal een boosterprik een extra vaccinatie tegen Covid 19 Hier heb ik wel mijn twijfels bij. Een jaar geleden werd ons verzekerd dat als we allemaal gevaccineerd zouden zijn het probleem corona was opgelost. We zouden nog wel ziek worden, maar niet zo erg dat we in het ziekenhuis zouden worden opgenomen. Nu lopen de ziekenhuizen weer vol. En er liggen ook mensen die gevaccineerd zijn. Mijn tweede prik kreeg ik op 6 juni, dat is net een half jaar geleden. Waar eindigt dit? Worden we straks allemaal 2x per jaar geprikt? Wie weet nog hoe het werkelijk zit? Onlangs was ik positief getest, ik had een dag een snotneus en toen was het over. Heb ik een goede weerstand door het vaccin? Of door mijn natuurlijke afweer? Verder is het zo dat er in de ontwikkelingslanden nog steeds niet voldoende is geprikt. Wij hier in het westen zijn weer lekker egoïstisch bezig. Ik kan mijn boosterprik helaas niet doneren aan iemand i...

    Drie roze vlaggen   ‘De politie mag die vlag niet zien,’ zegt een mede extinction rebellion (XR) lid dus prop ik mijn vlag verder in mijn rugzak, maar iets van de felroze stof blijft zichtbaar. XR is een wereldwijde beweging die met geweldloze acties de klimaatcrisis aan de kaak stelt. Met vijf andere XR leden zit ik in de trein naar Den Haag. Voor de eerste dag van de klimaatrebellie. XR wil van maandag 11-10 tot en met 18 oktober Den Haag plat leggen en daarmee aandacht vragen voor het klimaat. Het biodiversiteitverlies moet stoppen en de uitstoot van broeikasgassen naar netto nul in 2025. Op een rechtvaardige manier.   Nu ik deze column schrijf denk ik: waarom ging ik mee? Ik kan toch ook thuis vanachter de schrijftafel actievoeren? Ik heb me met de stroom mee laten voeren, ondanks dat ik het spannend vind. Maar zoals met andere demonstraties waar ik ooit aan deelnam denk ik: hoe meer mensen er meedoen, hoe meer indruk we maken en dat is de bedoeling. ...

  Covid actie van Giro 555 Laat ik nou denken dat de opbrengst van de covid actie van Giro 555 gaat naar vaccins voor ontwikkelingslanden! Zo werd de actie gepresenteerd. In het Brabants Dagblad van 2 oktober lees ik echter een klein bericht waarin staat dat er 9,3 miljoen is binnengekomen met de actie en dat de donaties gaan naar kleding voor zorgverleners in India, zuurstofflessen in Nepal en injectienaalden voor Jemen. Wat heb je aan injectienaalden als je geen vaccin hebt? Uiteraard zijn deze spullen hard nodig, maar toch ben ik wel verbaasd. Wie zorgt er dan voor de vaccins? Ik bel hierover het Rode Kruis Nederland, zij verstrekken geen vaccins aan ontwikkelingslanden. Weer ben ik verbaasd. Voordat ik zelf werd gevaccineerd riep ik mensen via facebook op geld te doneren aan het Rode Kruis zodat zij in ontwikkelingslanden konden vaccineren. Uit welke nieuwsbron ik dat had gehaald weet ik niet meer. Op de site van artsen zonder grenzen lees ik dat zij vinden dat regeringen...

  Lezend reizen    Als kind las ik niet, dat deden wij thuis niet. Wij waren van het bewegen, wandelen, fietsen, zwemmen, schaatsen, gymmen. Binnen speelde ik met mijn zusjes met poppen en ons pa zat vaak met ons te kaarten. Tekenen vond ik ook leuk. Lezen, nee nauwelijks. Ik herinner me dat we de okki meekregen van school, dat vond ik wel leuk. Een meisje in mijn klas op de lagere school vertelde een keer dat ze een boek van school mee naar huis nam. Ik snapte er niets van. Een boek van school meenemen naar huis, dat mag toch niet. Het moet vast de schoolbieb zijn geweest. We gingen een keer met de klas naar de bibliotheek. Als ik met goed herinner was die toen aan de Zuid-Willems vaart ergens boven in mijn woonplaats ‘s-Hertogenbosch. Ik stond er wat te dwalen tussen de rekken met boeken, eigenlijk maar te wachten tot we weer naar school zouden gaan. Aan het eind van de middag mocht iedereen een boek meenemen. ‘Ria, je mag een boek meenemen,’ zei de juf. Maar ik...