Ria schrijft

  Dementie en corona Ook mensen met dementie worden getroffen door het coronavirus. Dat vraagt om een speciale zorg. Wieke Doevendans, die ik leerde kennen als zzp ‘er in de thuiszorg, werkt sinds een paar weken als vrijwilliger in het voormalig Liduina-ziekenhuis in Boxtel. Hier is een afdeling ingericht voor deze doelgroep komend uit de regio. De afdeling telt vijftien bedden. Wieke is sinds kort met pensioen. Nu met de problemen met het coronavirus is ze op zoek gegaan naar een plek waar ze vrijwilligerswerk kan doen om de professionals te ondersteunen met hun werk. Ze vond het via Contour de Twern, een welzijnsorganisatie in Boxtel. Contour de Twern heeft nauwe contacten met vrijwilligersorganisaties in Boxtel. Voor meer info zie onderaan deze tekst. Op deze afdeling logeren mensen met dementie, die positief zijn getest op het coronavirus. Zij kunnen vanuit thuis komen of vanuit het ziekenhuis als naar huis gaan nog geen optie is. Na herstel gaan ze terug naar hun h...

Voorbij, voorbij Ik las het boek ‘Voorbij, voorbij’ van Clairy Polak. Hierin beschrijft zij het ziekteproces van haar man die aan Alzheimer leed. Een heel toegankelijk en leerzaam boek. Omdat het over haar man gaat en Clairy een goede journalist is, is het boek heel oorspronkelijk, van binnenuit geschreven. Zowel het ziekteproces van haar man als het proces van Clairy als mantelzorger, worden belicht. In november vorig jaar hield ze een lezing over haar boek, in theater Perron 3 in Rosmalen. Eigenlijk was het geen lezing, ze ging samen met een redacteur van de uitgever met het publiek in gesprek. Wat een bijzondere manier om over de ziekte dementie van gedachten te wisselen. Het leverde mooie interactie op. Haar verhaal over de periode dat ze samen thuis wonen, zonder hulp, maakt op mij veel indruk. Dat moet heel zwaar geweest zijn, dat merkte ik ook aan de reacties van anderen. Hoe heeft ze dat volgehouden? Ze was ervan overtuigd dat zij het beste voor haar man kon zorge...

Tygo in de psychiatrie! Een poos geleden keek ik naar het programma met deze titel dat Tygo Gernandt maakte bij de EO over mensen met psychische problemen in de thuissituatie. Wat ben ik daar van onder de indruk geraakt! Wat zien we? We maken kennis met mensen die van een psychiater een diagnose krijgen en de daarbij horende medicijnen. Later wordt er volgens DSM-V weer een andere diagnose gesteld en worden er weer andere medicijnen voorgeschreven, soms gaat het eindeloos zo door. Daardoor raken deze mensen nog meer in het slop. Echter, vaak is het moeilijk meteen de goede diagnose te stellen, hoor ik van mensen die er werken. Volgens Tygo zou er voor deze groep mensen meer begeleiding moeten komen en dat ben ik met hem eens. Een plek waar ze naar toe kunnen gaan als het mis gaat, als ze zich eenzaam, depressief voelen en bang zijn dat ze een psychose krijgen. Gelukkig gaat er ook veel goed in de GGZ zorg, maar dat horen we helaas niet. Waardoor we volgens mij een scheef beeld ...

Afgelopn zondag 26-1-2020 heb ik bij Kermis in de hel voorgelezen uit mijn boek 'De stem van Lena' En een frasment uit  mijn boek in wording met als werktitel  'De kans'  hieronder het fragment ‘Vandaag wil ik het hebben over de duisternis versus het licht, ofwel over de gedachten achter onze geblokte vloer. U ziet dat die zwart wit is. Dat is hij in al onze vrijmetselaarsgebouwen. We hebben veel symbolen die gaan over duisternis en licht.’ Deze statige ruimte met de hoge ramen met vitrage, die de wereld buitensluiten, is inmiddels vertrouwd voor Erik. Telkens verwondert hij zich over de, voor hem waardevolle, lezingen van de vrijmetselarij. Goed om de mensen om je heen beter te begrijpen en de problemen die op je pad komen te kunnen bolwerken. Voorzichtig heeft hij het een keer in een gezelschap laten vallen en iedereen keek hem vreemd aan. Sindsdien vertelt hij niemand dat hij ze bezoekt, bang dat ze hem voor gek verklaren. Zelf voelt hij zich aangetrokken...

Een verhaaltje geïnspireerd op mijn reis met de trans Siberië expres   Doos ‘Doe je die dekbedden in een doos?’ ‘Ja. Een plastic zak kan open scheuren, een doos kun je in de trein op de koffers stapelen.’ ‘Je mag geen harde koffers meenemen in de Trans Siberië Expres, dus ook geen doos.’ ‘Een doos kun je induwen. Tie-wraps er omheen en klaar.’ Sergei, zijn grijzende baard moet zijn kalende hoofd compenseren, pakt het plastic servies in voor ons schoolkamp. Morgen vertrekken we naar een dorpje vlakbij Gorki, in Rusland. Het is een eind reizen, we slapen een paar nachten in de trein. Op het station van Warschau zoeken we het perron en de juiste wagon. De leerlingen hebben keurig hun paspoorten bij de hand, zoals ik had opgedragen. De provodnik, de dame die verantwoordelijk is voor de gang van zaken in de wagon, controleert ze. Zelf heb ik de tickets, dat leek me beter. Nadat de provodnik met een strenge blik deze ook heeft bekeken, stappen we in en zoeken naar...

Nieuwe dingen leren Kunnen mensen met dementie nieuwe dingen leren? Er zijn mensen die stellen dat dat kan en dat ook stimuleren. Zelf denk ik dat we daar heel voorzichtig mee moeten zijn. Iets nieuws leren bijvoorbeeld koffie zetten met een nieuw apparaat, kan vermoeidheid, stress en of frustratie opleveren en ik vind dat we dat deze mensen niet aan moeten doen. Verder denk ik dat we daarmee onze norm opleggen aan deze groep mensen en vaak ook andere ouderen. Als je zelf koffie kunt zetten geeft dat een gevoel van zelfstandigheid. Maar dat is onze norm. Het gaat er mij ook om: willen mensen nieuwe dingen leren? Vragen ze er om? Ik maak het niet mee. Wij denken dat mensen zich er prettig bij voelen, maar is dat ook zo? Gaan we dat na en hoe doen we dat? Deze vragen stelde ik me, totdat ik in een situatie kwam waarin ik een cliënt iets nieuws moest leren. Een man met geheugenproblemen, kwam ten val en had daardoor gekneusde ribben. Hij kreeg sterke pijnstillers. Zijn...

  Dementie en euthanasie ‘Weet u waar mijn vrouw is?’ Als ik de groepswoning binnenkom stelt mijnheer van Drunen mij deze vraag, zoals elke dag, de hele dag lang. ‘Misschien is ze even boodschappen doen,’ antwoord ik. ‘Ja,’ zegt een verzorgende, ‘dat denk ik ook.’ Langzaam schuifelt hij weer naar de huiskamer. Mijnheer van Drunen zal nooit meer begrijpen dat zijn vrouw er niet meer is en hij blijft haar altijd zoeken. Wat moet het ellendig zijn zo te leven. Is dit ondraaglijk lijden? Ik vind het schrijnend dat euthanasie bij mensen met dementie tot nu toe niet mogelijk is. Mensen met beginnende dementie zeggen bijvoorbeeld: als ik niet meer kan lezen, of als ik mijn partner en of mijn kinderen niet meer herken of als ik onwaardig gedrag vertoon, hoeft het voor mij niet meer. Het probleem is echter wel dat als mensen de diagnose krijgen, ze niet weten hoe het voelt om iets niet meer te kunnen of te weten. Want soms komt er iets anders in de plaats voor het verget...