Ria schrijft

Ouderen moeten goed drinken Als zelfstandige werd ik ook wel eens gevraagd door familie van bewoners van een verpleeghuis, om persoonlijke aandacht te geven aan hun vader of moeder. Zo kwam ik bij mevrouw de Vries. Op een middag kom ik de huiskamer in gelopen, ze lacht als ze me ziet en staat meteen op. Mevrouw wil graag naar buiten voor een wandeling, het is een vaste gewoonte geworden twee keer in de week. Een verzorgende zegt: ‘Mevrouw heeft een kuurtje dus ze moet goed drinken. Wil je misschien met haar een kopje thee gaan drinken?’ Ik bevestig dat en we gaan naar buiten. Als we weer in het restaurant van het verpleeghuis komen nemen we, zoals gewoonlijk een kopje thee. Ik neem er een krant bij, bekijk met mevrouw het streeknieuws en we babbelen over wat er zoal gebeurd is in de buurt. Als ik mijn thee op heb zie ik dat ze nog een half kopje heeft staan en ik zeg: ‘Wilt u die thee nog opdrinken?’ Dan sta ik op en leg de krant weer op de leestafel. Als ik me omdraai zie ...

Wat heeft het boek 'Verkapt' over palmolie bij mij teweeggebracht? Een jaar of twee geleden, ontmoette ik bij mijn schrijfgroep Janneke Bazelmans. Zij was bezig met een thriller, een eco thriller over palmolie. Ik begreep er niets van. Ze las regelmatig wat stukken voor en die vond ik erg goed. Gaandeweg vertelde ze meer over palmolie Door de productie van palmolie verdwijnt het regenwoud, dat is de kern van haar boodschap. De plaatselijke bevolking haalt voedsel en medicijnen uit het regenwoud. Het verdwijnen van het regenwoud wereldwijd heeft grote gevolgen voor de klimaatverandering. Maar ook voor de bevolking aldaar, mensen worden overgehaald hun grond, waar zij lokale producten verbouwen, te verkopen aan de palmolie industrie. Ze gaan dan zelf op de palmolieplantage werken en verdienen geen eerlijk loon. Vaak werken ze onbeschermd met bestrijdingsmiddelen met alle gevolgen van dien. Vaak worden ze zelfs van hun land verdreven door de palmolie industrie. Bovendi...

Van debuut naar schrijflust. 'De stem van Lena,' geeft mij een stem in leesland. Wat voor weg legde ik daarvoor af? Het idee: schrijven over de oma die ik niet gekend heb, ze was voor de oorlog overleden. Ik was er ineens enthousiast over. Mijn moedersmoeder leek letterlijk en figuurlijk ver weg, wij woonden in Den Bosch, zij in Noord-Holland. Mijn moeder vertelde wel eens over haar en het gezin waar ze in opgroeide, het leek een stem uit een donker, ver verleden. Het leven daar in die tijd was heel anders. Ze leefde op het platteland, haar vader had een tuinderij in het Rijk der Duizend Eilanden. Mijn moeder had twee jurken, een voor de zondag en een voor door de week. En owee als iemand door de week een koekje durfde te nemen. De groenten die haar vader met een schuit kloetend van zijn eilandjes naar huis bracht werden met het hele gezin in de keuken uitgezocht. De 'goede groentes' gingen naar de veiling, de mindere aten ze zelf op. De koolresten die op het la...

Eco plein? Ik vind de Ekoplaza een vreemde winkel. Ik ben op zoek naar palmolievrije paaseitjes. In de winkel vraag ik aan een medewerkster of ze paaseitjes hebben van Tony Chocoloney. Echt eerlijke chocolade. 'Nee,' zegt ze, 'want die zijn niet biologisch.' Even ben ik helemaal perplex. 'Dus jullie hebben geen palmolie vrije paaseitjes.' 'Jawel,' zegt ze en pakt een pakketje op met paaseitjes. 'Ja, maar die zitten in het plastic.' Meteen zet ze ze weer neer. 'Jammer,' besluit ik en knik naar haar. Vorig jaar kocht ik paaseitjes van Tony Chocoloney in een klein kartonnen eierdoosje, zoals kippen eieren verkocht worden. Het belangrijkste voor Ekoplaza is dat hun producten biologisch zijn. Daarnaast dat de producenten een eerlijke prijs krijgen: hoe wordt dat gecontroleerd? vraag ik me af. Ik dwaal nog even door de winkel. Langs de schappen met aardappels en groenten. Ik zie groenten uit Zuid-Amerika, dat is bi...

HERKENNING Als jij of een familielid de diagnose dementie krijgt levert dat angstgevoelens op. Dat is begrijpelijk, het is een afschuwelijke ziekte. Wel ben ik ervan overtuigd dat als mantelzorgers en zorgverleners steeds beter leren omgaan met mensen met dementie, we dan het leven van deze groep kunnen verlichten. De afgelopen jaren hebben we veel geleerd en we zijn nog steeds lerende. Hoe voelen mensen met dementie zich? Bij mijn werk met deze groep merkte ik dat dat voor mij het belangrijkste was. Ik wilde mensen een prettige middag of dag bezorgen en dat kan volgens mij door ze niet te confronteren met hun onvermogen, want dat geeft vaak onnodig veel verdriet. Niet wijzen op hun fouten, want dat kan de stemming doen omslaan. Maar juist de mens achter de ziekte ontdekken, ze laten vertellen over vroeger en dit aanmoedigen. Meestal wordt hun stemming dan beter. Je leert hen daardoor ook beter kennen en dat kan zijn vruchten afwerpen als je later weer verbinding wilt m...

VERBINDING ‘ Waar is de wc?’ Mevrouw van Dam, eenvoudig gekleed met trui en broek, is de weg kwijt in haar eigen huis. Samen met haar loop ik naar het toilet. Bij de deur zegt ze: ‘Oh ja.’ Met twee collega’s heb ik de zorg voor haar en haar man die ook beginnend dementerend is op me genomen. Het is moeilijk contact te maken, zoals veel mensen met dementie wijzen ze de zorg af: ‘Wij hebben geen thuiszorg nodig.’ Daarom overleggen wij veel ’s avonds telefonisch en geven elkaar tips over hoe het wel werkt met dit echtpaar. Meneer, een forse man met een flinke grijze haardos, kan zich altijd goed vermaken met boodschappen doen en werken in de tuin. Mevrouw wil met haar man mee, maar hij heeft ook de tijd nodig om even alleen te zijn. Ik houd mevrouw bezig met samen met haar het huishouden te doen en wandelen of puzzelen. Tussen de middag zit meneer plotseling alleen te eten in de keuken. Daarbij denkt hij blijkbaar niet aan mevrouw. Als ik haar wil helpen mag ik me er n...

Ga er echt voor zitten In Margriet 45 lees ik een artikel over het moeilijke moment dat je tegen je vader of moeder moet vertellen dat thuis wonen niet meer gaat. Het is niet gemakkelijk aan je ouders te vertellen dat ze hulp nodig hebben en erger, naar een zorginstelling moeten verhuizen. Ga er echt voor zitten, is de raad die ouderen psycholoog Maritza Allewijn in Margriet geeft. En ook. 'Nu is het moment gekomen dat we hulp moeten accepteren.' Zelf denk ik er wat genuanceerder over. Volgens mij is het goed een dergelijk onderwerp meer terloops aan te kaarten. Als je samen boodschappen doet of een klusje in huis en je vader of moeder zegt bijvoorbeeld: boodschappen doen wordt lastig. Dan is dat een goed moment om hulp voor te stellen. En op een later moment nog eens. Geleidelijk wennen mensen aan het idee dat hulp wel fijn kan zijn. En als er hulp komt, zorg ervoor dat je er zelf de eerste keer ook bent. 'Nu is het moment gekomen dat we hulp moeten acce...