Ria schrijft

Eco plein? Ik vind de Ekoplaza een vreemde winkel. Ik ben op zoek naar palmolievrije paaseitjes. In de winkel vraag ik aan een medewerkster of ze paaseitjes hebben van Tony Chocoloney. Echt eerlijke chocolade. 'Nee,' zegt ze, 'want die zijn niet biologisch.' Even ben ik helemaal perplex. 'Dus jullie hebben geen palmolie vrije paaseitjes.' 'Jawel,' zegt ze en pakt een pakketje op met paaseitjes. 'Ja, maar die zitten in het plastic.' Meteen zet ze ze weer neer. 'Jammer,' besluit ik en knik naar haar. Vorig jaar kocht ik paaseitjes van Tony Chocoloney in een klein kartonnen eierdoosje, zoals kippen eieren verkocht worden. Het belangrijkste voor Ekoplaza is dat hun producten biologisch zijn. Daarnaast dat de producenten een eerlijke prijs krijgen: hoe wordt dat gecontroleerd? vraag ik me af. Ik dwaal nog even door de winkel. Langs de schappen met aardappels en groenten. Ik zie groenten uit Zuid-Amerika, dat is bi...

HERKENNING Als jij of een familielid de diagnose dementie krijgt levert dat angstgevoelens op. Dat is begrijpelijk, het is een afschuwelijke ziekte. Wel ben ik ervan overtuigd dat als mantelzorgers en zorgverleners steeds beter leren omgaan met mensen met dementie, we dan het leven van deze groep kunnen verlichten. De afgelopen jaren hebben we veel geleerd en we zijn nog steeds lerende. Hoe voelen mensen met dementie zich? Bij mijn werk met deze groep merkte ik dat dat voor mij het belangrijkste was. Ik wilde mensen een prettige middag of dag bezorgen en dat kan volgens mij door ze niet te confronteren met hun onvermogen, want dat geeft vaak onnodig veel verdriet. Niet wijzen op hun fouten, want dat kan de stemming doen omslaan. Maar juist de mens achter de ziekte ontdekken, ze laten vertellen over vroeger en dit aanmoedigen. Meestal wordt hun stemming dan beter. Je leert hen daardoor ook beter kennen en dat kan zijn vruchten afwerpen als je later weer verbinding wilt m...

VERBINDING ‘ Waar is de wc?’ Mevrouw van Dam, eenvoudig gekleed met trui en broek, is de weg kwijt in haar eigen huis. Samen met haar loop ik naar het toilet. Bij de deur zegt ze: ‘Oh ja.’ Met twee collega’s heb ik de zorg voor haar en haar man die ook beginnend dementerend is op me genomen. Het is moeilijk contact te maken, zoals veel mensen met dementie wijzen ze de zorg af: ‘Wij hebben geen thuiszorg nodig.’ Daarom overleggen wij veel ’s avonds telefonisch en geven elkaar tips over hoe het wel werkt met dit echtpaar. Meneer, een forse man met een flinke grijze haardos, kan zich altijd goed vermaken met boodschappen doen en werken in de tuin. Mevrouw wil met haar man mee, maar hij heeft ook de tijd nodig om even alleen te zijn. Ik houd mevrouw bezig met samen met haar het huishouden te doen en wandelen of puzzelen. Tussen de middag zit meneer plotseling alleen te eten in de keuken. Daarbij denkt hij blijkbaar niet aan mevrouw. Als ik haar wil helpen mag ik me er n...

Ga er echt voor zitten In Margriet 45 lees ik een artikel over het moeilijke moment dat je tegen je vader of moeder moet vertellen dat thuis wonen niet meer gaat. Het is niet gemakkelijk aan je ouders te vertellen dat ze hulp nodig hebben en erger, naar een zorginstelling moeten verhuizen. Ga er echt voor zitten, is de raad die ouderen psycholoog Maritza Allewijn in Margriet geeft. En ook. 'Nu is het moment gekomen dat we hulp moeten accepteren.' Zelf denk ik er wat genuanceerder over. Volgens mij is het goed een dergelijk onderwerp meer terloops aan te kaarten. Als je samen boodschappen doet of een klusje in huis en je vader of moeder zegt bijvoorbeeld: boodschappen doen wordt lastig. Dan is dat een goed moment om hulp voor te stellen. En op een later moment nog eens. Geleidelijk wennen mensen aan het idee dat hulp wel fijn kan zijn. En als er hulp komt, zorg ervoor dat je er zelf de eerste keer ook bent. 'Nu is het moment gekomen dat we hulp moeten acce...

Doorzetten Zo, het zit er voorlopig over met de drukte en ik kan me weer wijden aan het redigeren van mijn streekroman die op 11 mei uitkomt. Dat valt niet mee in deze tijd van het jaar. Veel verjaardagen en de Sint in het land. Aangezien ik drie kleinkinderen heb ben ik met hen veel in de weer. Ik heb geen vaste oppasdagen, maar misschien pas ik in deze tijd meer op dan de 'structurele' oma's. Oppassen, vanwege een verhuizing en een verjaardag. Samen pepernoten bakken en kijken naar de intocht van de Sint. Heel gezellig en na afloop staat mijn huis op zijn kop. En dan mag ik naar het 'grote mensenfeest' van mijn oudste kleinzoon die zes wordt en dit maanden geleden al heeft aangekondigd. En dan mijn verjaardag nog, dan heb ik het spul hier weer over de vloer. Tussendoor nog even naar het ziekenhuis voor een onderzoek dat gelukkig mee valt. Nu weer vroeg op en aan de schrijftafel. Leestekens nakijken, lange zinnen korter maken, het  Nederlands verbet...

Het begin Vandaag gaat het beginnen. Ik ga naar Hoorn, naar Godijn Publishing. 11 mei publiceren zij werk van 10 auteurs, met een wildcard voor een 11e, onder de noemer Boek 10. Vandaag is de aftrap en krijgen we te horen wat er moet gebeuren voor het zover is. Gelukkig is er een rechtstreekse trein van Den Bosch naar Hoorn en lekker lezend laat ik me er heen rijden. Aangekomen maakt een jonge man, krullend haar met baard de deur van de trein open en samen stappen we uit. Hij loopt voor mij uit. Die gaat vast ook naar Godijn, denk ik. Het is druilerig weer, echt weer om binnen te zitten en je over teksten te buigen en het daar met elkaar over te hebben. Op een zeker moment zie ik de jonge man niet meer. Is hij al verder vooruit? Hij is niet veel groter dan ik, maar liep wel harder. Of is hij ergens de hoek omgeslagen? Aangekomen bij het gebouw zie ik hem weer. 'He,' zegt hij, 'ik zag je bij de trein.' Ik beaam dat. Het is Wibo Kosters-Kalman. Anja Ma...

Ik las: Een gouden gezin. Van Jolanda Zuydgeest Recensie titel: Een gouden gezin. Ondertitel: Hoe mantelzorg kapot maakt wat je lief is auteur; Jolanda Zuydgeest uitgave: paperback 232 pagina's uitgever Godijn publishing te Hoorn ISBN 978-94-92115-45-4 Wat goed dat er een boek wordt geschreven over mantelzorg. Allemaal krijgen we vroeg of laat te maken met het feit dat onze ouders zorgbehoeftig worden. Het boek heeft toegankelijke en prettige schrijfstijl. Deel 1 thuis Een gouden gezin vertelt het verhaal over een gezin met negen kinderen. Nadat de vader is overleden, raakt de moeder in een depressie. Geestelijk en lichamelijk verzwakt ze en de kinderen, vooral de dochters gaan meer en meer voor haar zorgen. Echter, moeder wijst die zorg af. Voor haar hoeft het leven niet meer en ze probeert zelfs een einde aan haar leven te maken. De dochters nemen later ook de zorg voor hun broer op zich die hartklachten blijkt te hebben. Deel 2 in verp...